ตอนที่ 471 การจำแลงเป็นมังกร

ในขณะที่เถาวัลย์อสูรนับหมื่นพันกำลังซัดสาดเข้าหาลู่สวินประหนึ่งระลอกคลื่น ทั่วระหว่างฟ้าดินก็พลันบังเกิดเสียงคำรามของมังกรดังกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นไปถึงเก้านภา

พร้อมไปกับการแตกสลายของความว่างเปล่า มังกรยักษ์ตัวหนึ่งที่ทั่วร่างโอบล้อมด้วยลมหายใจฟ้าบุพกาลก็ผงาดทะยานขึ้นสู่เวหา

ท่ามกลางเกล็ดเกราะของมันมีปราณขุ่นที่ยังมิได้แบ่งแยกหยินหยางไหลเวียนอยู่ ทุกหนึ่งชุ่นของเรือนร่างคล้ายกำลังบิดเบือนขีดจำกัดระหว่างความจริงและภาพลวงตา

“กลิ่นอายนี้...”

แววตาของราชาอสูรชื่อช่าพลันเยียบเย็นลง