กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
“อื้อ...”
ฟู่เยว่รู้สึกเพียงความนุ่มหยุ่นบนริมฝีปาก ทั้งร่างพลันแข็งทื่ออยู่กับที่ราวกับถูกอัสนีบาตฟาดใส่
ขนตายาวงอนของเธอสั่นระริก ม่านตากลืนหดลงอย่างฉับพลัน ดวงตากลมโตดั่งสายน้ำฤดูใบไม้ร่วงคู่นั้นเบิกกว้าง ก้นบึ้งแววตาซัดสาดด้วยระลอกคลื่นแห่งความตื่นตระหนกและขัดเขิน
สีแดงระเรื่อซัดสาดดั่งระลอกคลื่น คล้ายชาดทาแก้มที่คว่ำหก ลามจากพวงแก้มขาวผุดผ่องดั่งกระเบื้องเคลือบไปจนถึงลำคอระหง แม้กระทั่งไหปลาร้าอันประณีตก็ยังย้อมไปด้วยสีแดงระเรื่อเย้ายวนใจ