เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
“แม่นางจื่อเฉียง พวกเราพบกันอีกแล้ว”
แสงกระบี่เลือนหายไป ลู่สวินหันกลับไปมองจื่อเฉียง มุมปากประดับรอยยิ้มบางๆ
รอยยิ้มนั้นอบอุ่นนุ่มนวลดั่งหยก แตกต่างจากความเฉียบคมดุดันยามสะบั้นอสูรด้วยกระบี่เดียวเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง
หากมิใช่เพราะซากศพของสามราชันอสูรบนพื้นยังคงอยู่ คงไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าชายหนุ่มที่ดูสุภาพนุ่มนวลผู้นี้ จะทำให้สามมหาราชันอสูรหัวขาดกระเด็นได้ในชั่วพริบตา
“เจ้ารีบไปเถอะ!”
จื่อเฉียงเก็บสีหน้าตื่นตระหนก พลางกล่าวว่า “เฮยเจี่ยวเป็นลูกน้องของราชาอสูรชื่อช่า มหาราชันอสูรผู้เกรียงไกรกลับมายังดินแดนวิญญาณห้าดาว พวกมันน่าจะพุ่งเป้ามาที่ความเคลื่อนไหวก่อนหน้านี้เป็นแน่...”
พูดถึงตรงนี้ จื่อเฉียงก็ชะงักไปโดยไม่รู้ตัว
จู่ๆ เธอก็นึกถึงปัญหาข้อหนึ่งขึ้นมาได้
ลู่สวิน ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่พอดีกัน?