กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
“เป็นไงบ้าง ลู่สวิน? ฉันไม่ได้หลอกเธอใช่ไหมล่ะ~”
ฉู่อิ้วฉิงใช้สองมือเท้าคาง ดวงตาเป็นประกายวิบวับราวกับลูกแมวที่กำลังรอคำชม “อร่อยมากเลยใช่ไหม?”
หลังจากที่ลู่สวินทะลวงผ่านขั้นที่ห้าแล้ว ก็ได้ไปซื้อกับข้าวร่วมกับฉู่อิ้วฉิงและมู่หรงหว่าน แล้วกลับมาที่ตึกตระกูลลู่
ฉู่อิ้วฉิงไม่ได้เจอลู่สวินมานาน จึงตัดสินใจลงครัวทำอาหารอร่อยๆ ให้ลู่สวินทานด้วยตนเอง
“อืม กลิ่นหอมฟุ้ง รสสัมผัสก็นุ่มละมุนมาก อิ้วฉิง ฝีมือเธอพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ เลยนะ”
ลู่สวินเอ่ยชมจากใจจริง
เมื่อได้รับคำชมเช่นนี้จากลู่สวิน ในใจของฉู่อิ้วฉิงก็ราวกับถูกชโลมด้วยน้ำผึ้ง มุมปากยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว ก้นบึ้งดวงตากระจายจุดดาวไปด้วยรอยยิ้ม ทั้งร่างสดใสราวกับดอกไม้ที่เบ่งบานในฤดูใบไม้ผลิ