เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
ไม่นานนัก ลู่สวินก็บินออกจากเมืองหลวง มาถึงภูเขาไร้ผู้คนลูกหนึ่งแถบชานเมืองหลวง
ผู้บำเพ็ญเซียนฝ่าเคราะห์สวรรค์นั้น ถูกสั่งห้ามมิให้ฝ่าเคราะห์ภายในเขตเมืองโดยเด็ดขาด
ต่อให้เป็นเคราะห์สวรรค์ของขั้นที่ห้า หากไม่ระวังแม้เพียงนิด ก็อาจสร้างความบาดเจ็บล้มตายได้อย่างมหาศาล
“ตรงนี้ก็แล้วกัน”
ลู่สวินกวาดสายตามองรอบด้าน พลางรู้สึกพึงพอใจกับสภาพแวดล้อมในการฝ่าเคราะห์
เขานั่งขัดสมาธิอยู่กลางเวหา เฝ้ารอให้แก่นเร้นลับก่อรูปขึ้นมา
ครานี้ เขาพุ่งทะยานในขั้นที่สี่ไปจนถึงกว่าสี่สิบชั้น จึงค่อยทะลวงผ่านได้ในท้ายที่สุด
พุ่งขึ้นไปสูงปานนี้ คุณภาพของแก่นเร้นลับย่อมต้องสูงล้ำจนน่าสะพรึงกลัวเป็นแน่
ภายในร่างกาย
ขณะที่กระแสความร้อนจากการคืนผลหลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย แก่นเร้นลับของลู่สวินก็กำลังก่อรูปขึ้นอย่างรวดเร็ว