ตอนที่ 368 ประสบการณ์ชาติก่อนของอสูรโบราณ ฟินจนแทบขึ้นสวรรค์

“ต้องทนไว้!”

ลู่สวินพยายามอดทนอย่างยากลำบาก

หากเป็นเวลาปกติ ยังพอที่จะทนไม่ไหวก็ไม่ต้องทนอีกต่อไป

ทว่าลู่สวินในยามนี้ จำเป็นต้องสร้างตราเคราะห์สามระลอกสุดท้ายให้หรานปิง จึงต้องแข่งกับเวลา ชักช้าไม่ได้แม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว

ดังนั้น ความเย้ายวนชวนวาบหวามในเวลานี้ จึงกลับกลายเป็นการทรมานสำหรับเขาแทน

เพราะทำได้เพียงข่มใจทน และยังต้องบังคับตัวเองไม่ให้เสียสมาธิเด็ดขาด

หากวอกแวกแม้เพียงนิด ย่อมมีโอกาสผิดพลาด แล้วทุกอย่างก็จบเห่

ตราเคราะห์ใช่ว่าจะวางไว้ได้ง่ายดายปานนั้นเสียเมื่อไร

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าลู่สวินจำต้องเร่งเวลาให้เร็วยิ่งขึ้น

“รุ่นพี่เอ๋ยรุ่นพี่ เธออย่าได้โทษฉันเลยนะ”