กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
“อย่านะ!”
หลังจากเจตจำนงอสูรโบราณปลดเปลื้องเสื้อผ้าทั้งหมดออก ลู่สวินก็รู้สึกไม่เข้าทีในใจ
ยามนี้ในอ้อมอกมีหยกรักอุ่นนุ่ม อสูรโบราณกระอักเลือดหอมกรุ่นปานกล้วยไม้ละมุนดุจชะมด ดวงตาอสูรคู่นั้นที่เลื่อนลอยอยู่ใกล้เพียงคืบ เพลิงราคะในแววตาลุกโชนจนแทบจะกลืนกินเขาเข้าไป
เรือนร่างอันเย้ายวนของเธอแนบชิดเข้ามาอย่างไร้สิ่งขวางกั้น เอวบางบิดส่ายดั่งงูวารี ผิวขาวเนียนผุดผ่องยามเสียดสีแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อชวนหลงใหล