กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
“งั้นหรือ”
เสียงปลาไม้ในมือแม่ชะงักไปเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นมองดูลูกสาว สายตาสงบนิ่งดุจบ่อน้ำโบราณ ทว่ากลับคล้ายมองทะลุปรุโปร่งทุกสิ่ง
“ในแววตาของเธอไม่มีความรักใคร่”
น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาอย่างยิ่ง ทว่าทุกถ้อยคำกลับชัดเจน “แม้จะควงแขนเขาอยู่ แต่ร่างกายกลับอยากจะหลบเลี่ยงโดยไม่รู้ตัว นี่ไม่ใช่ท่าทางที่คนรักพึงมีหรอกนะ”
คำพูดของแม่ ทำให้ฟู่เยว่ชะงักงัน
นับตั้งแต่พ่อเปลี่ยนแปลงไปอย่างใหญ่หลวง แม่ก็อยู่ที่นี่มาโดยตลอด
เธอนึกว่าแม่ไม่ยุ่งเกี่ยวกับโลกมนุษย์แล้ว ที่ไหนได้ สายตาในการสังเกตของแม่กลับเฉียบคมถึงเพียงนี้
ถึงกับตัดสินความจริงได้ โดยอาศัยเพียงสายตาและท่วงท่าของเธอยามยืนอยู่เคียงข้างลู่สวินเท่านั้น