เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
“เสี่ยวเสวี่ยเอ๋ย ที่จริงแล้วคนเรา บางครั้งก็ต้องเรียนรู้ที่จะยอมรับ เธอดูยายสิอายุอานามป่านนี้แล้ว เรื่องบางเรื่องก็ยังไม่อาจควบคุมตามใจได้...”
หลังจากเรื่องทางฝั่งลู่สวินจัดการเรียบร้อยแล้ว ฟู่เซว่ก็ไม่ได้รีบร้อนจากไป
แม่สามีเซวียจูงมือฟู่เซว่ หนึ่งผู้เฒ่าหนึ่งดรุณีน้อยพูดคุยสนทนากันอยู่ตรงนั้น
ส่วนลู่สวินยืนรออยู่ด้านข้างอย่างเงียบๆ
ดูเหมือนว่าแม่สามีเซวียกำลังพยายามเกลี้ยกล่อมคลายปมในใจให้ฟู่เซว่
แม้เธอจะไม่ได้พูดออกมาตรงๆ แต่จากบทสนทนาของพวกเธอ ลู่สวินก็ได้พิสูจน์ยืนยันข้อสันนิษฐานของตัวเองชัดเจนขึ้นอีกขั้น
ภายในตระกูลของฟู่เซว่ มีผู้กลับชาติมาเกิดอยู่จริงๆ 100%
ผู้กลับชาติมาเกิดคนนี้ มีความเป็นไปได้สูงยิ่งว่าจะเป็นพ่อแม่ของเธอหรือคนในทำนองนั้น
นี่เองถึงทำให้ฟู่เซว่อยากที่จะยอมรับได้ อีกทั้งยังมีความมุ่งร้ายอย่างลึกซึ้งต่อผู้กลับชาติมาเกิด
“ไม่รู้ว่ากลับชาติมาเกิดถึงขั้นไหนแล้ว...ถ้าเจตจำนงชาติก่อนหลอมรวมเข้ากับชาตินี้ไปแล้ว...เช่นนั้นค่ายกลเก้าเคราะห์ผนึกมารก็คงไร้หนทางช่วยแล้ว”