กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
“เป็นแบบนี้ไปได้อย่างไร!”
คำพูดของผู้นำหวัง ทำให้คนตระกูลฉู่ต่างพากันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
ก่อนหน้านี้ ทุกคนล้วนคิดว่า บัตรผ่านใบนั้นต้องให้มาเพราะเห็นแก่หน้าตาของอวี้เฉียงเป็นแน่
ต่อให้ไม่ได้เห็นแก่หน้าตาของฉู่อวี้เฉียง ก็คงไม่เกี่ยวอะไรกับฉู่อวี้ผิงอยู่ดี
ฉู่อวี้ผิงไม่มีอะไรสักอย่าง แค่ขั้นที่สามตัวกระจ้อยร่อย ในเมืองหรงเฉิงถึงไม่พูดว่ามีอยู่เกลื่อนกลาด แต่ก็คว้าจับได้เป็นกอบเป็นกำ
จวนยุทธ์จะเปิดข้อยกเว้นให้เขาได้อย่างไร
ทว่าความเป็นจริงมักจะเหนือจริงเช่นนี้เสมอ
บัตรผ่านใบนั้น จวนยุทธ์ให้ฉู่อวี้ผิงจริงๆ
“ผู้นำหวัง โปรดอภัยที่ตาแก่อย่างฉันโง่เขลา ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าฉู่อวี้ผิงมีคุณสมบัติอะไร ถึงทำให้จวนยุทธ์มอบการปฏิบัติเช่นนี้ให้แก่เขา?”
ตอนนี้เอง ฉู่หยวนจึงเอ่ยปาก