กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ยามที่ลู่สวินลืมตาตื่น เวลาล่วงเลยมาถึงเจ็ดโมงเช้าแล้ว
ภายในอ้อมอก ฉู่อิ้วฉิงยังคงหลับใหลอย่างแสนหวาน
เพราะฉู่อิ้วฉิงยึดครองแผงอกของลู่สวินไป เสี่ยวไป๋จึงทำได้เพียงขดตัวหลับอยู่ข้างศีรษะของเขา
ร่างอันปุกปุยของมัน พอได้อิงแอบแล้วกลับอบอุ่นไม่น้อย
“เหมียว~”
พอลู่สวินตื่น เสี่ยวไป๋ก็พลอยตื่นตามไปด้วย
เสียง “เหมียว” นี้ ได้ปลุกฉู่อิ้วฉิงให้ตื่นขึ้นเช่นกัน
ลืมตาตื่นแต่เช้าตรู่มาพบหน้าลู่สวิน อารมณ์ของฉู่อิ้วฉิงก็หวานล้ำราวกับได้ลิ้มรสน้ำผึ้ง แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความปีติยินดี
ทันใดนั้น ไม่รู้ว่าฉู่อิ้วฉิงสัมผัสโดนสิ่งใดเข้า สีหน้าพลันแปรเปลี่ยนเป็นกระอักกระอ่วนเล็กน้อย
ริ้วรอยแดงระเรื่อพลันผุดขึ้นบนพวงแก้มอย่างเงียบเชียบ