เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
“ทำไมถึงประจวบเหมาะเช่นนี้?”
ดินแดนลับห้องใต้ดินกว้างใหญ่ถึงเพียงนี้ ทั้งสองคนกลับมาพบกันเร็วขนาดนี้ มันจะบังเอิญเกินไปหน่อยหรือไม่
ลู่สวินเพิ่งจะซัดนักฆ่าขั้นที่สี่คนนั้นจนหนีเตลิดไปหมาดๆ
เรื่องนี้ทำให้ลู่สวินอดไม่ได้ที่จะเกิดความสงสัยขึ้นมาอีกครา
“ลู่ ไม่นึกเลยว่าพวกเราจะได้เจอกันเร็วขนาดนี้... เอ๊ะ? ทำไมมิติตรงนี้ถึงมีสะเก็ดเยอะแยะขนาดนี้ล่ะ?”
ออดรีย์เดินเข้ามาด้วยสีหน้ายินดีปรีดา ทว่าพูดยังไม่ทันจะขาดคำ เธอก็สังเกตเห็นบางสิ่งเข้าเสียก่อน
ในใจลู่สวินพลันกระตุกวูบ “เธอก็เข้าใจเรื่องมิติด้วยหรือ?”
“แน่นอนอยู่แล้ว เวทมิติของฉันน่ะเก่งกาจมากเลยนะ”
ออดรีย์ควักไม้เท้ามารออกมาจากความว่างเปล่าด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ พลางชี้เบาๆ ไปยังเบื้องหน้า
ประกายแสงเจิดจรัสสายหนึ่งแผ่ออกมาจากไม้เท้ามาร สาดส่องรอบด้านจนสว่างไสวหลากสีสัน