ตอนที่ 119 ความตระหนกของฟู่เซว่

“ฉันเอง”

แม้จะสงสัยว่าออดรีย์มาเพราะบาร์บารา แต่ลู่สวินก็ไม่ได้แสดงพิรุธใดๆ ออกมาเลย

“ลู่ ช่วงสองสามวันนี้เธอยุ่งอยู่เหรอ ฉันส่งข้อความหาเธอตั้งเยอะแยะ เธอก็ไม่ตอบฉันเลยนะ”

ดวงตาดุจหยกมรกตของออดรีย์เอ่อล้นด้วยประกายน้ำตาฉ่ำวาว แฝงไปด้วยแง่งอนตัดพ้อระคนน้อยใจ

“อืม ช่วงสองสามวันนี้ฉันปิดด่านมาตลอด ก็เลยไม่เห็นน่ะ”

ลู่สวินอธิบายเรียบๆ

“ฉันก็เดาไว้แล้วว่าต้องเป็นอย่างนี้ ฉันไม่โทษเธอหรอกนะ”

เมื่อออดรีย์ได้ยินเช่นนั้นก็คลี่ยิ้มออกมาทันที เมฆหมอกแห่งความกังวลเมื่อครู่พลันสลายหายไปสิ้น แววตาและหัวคิ้วแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มสดใส ราวกับหิมะในฤดูใบไม้ผลิที่เริ่มละลาย

ดูเหมือนว่าแค่คำอธิบายส่งเดชของลู่สวินคำเดียว เธอก็พร้อมจะปล่อยวางได้เสียอย่างนั้น

การปรากฏตัวของเธอ ทำให้เหล่านักศึกษารอบข้างหันมาจับจ้องสายตาไม่น้อย