กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
“ติ๊ด~”
ล็อกประตูส่งเสียงเบาๆ ดังขึ้น ค่อยๆ ปลดล็อกออก
ลู่สวินแบกออดรีย์มาถึงหน้าห้องพักของเธอ จึงค่อยๆ วางเธอลงอย่างแผ่วเบา
“ลู่ นายจะไม่พยุงฉันเข้าไปข้างในหน่อยเหรอ?”
เมื่อเห็นลู่สวินไม่มีทีท่าจะทำอะไรต่อ ออดรีย์ก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาสีฟ้าครามเอ่อล้นด้วยม่านน้ำ ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากัน เผยให้เห็นความเอียงอายและความคาดหวังอยู่บ้าง
ปลายนิ้วของเธอคว้าชายแขนเสื้อของลู่สวินไว้เบาๆ ราวกับลูกแมวที่ไม่ยอมปล่อยมือ
“เอ๊ะ ออดรีย์ เธอเป็นอะไรไปน่ะ?”
ประตูห้องฝั่งตรงข้ามเปิดออกกะทันหัน เพื่อนนักศึกษาหญิงคนหนึ่งชะโงกหน้าออกมา สายตามองสลับระหว่างทั้งสองคนด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“ข้อเท้าของเธอแพลงน่ะ รบกวนเธอช่วยพยุงเธอเข้าไปข้างในทีนะ”
ลู่สวินเอี้ยวตัวหลบไปก้าวหนึ่ง