เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
“ดูท่าแล้ว เจ้าพวกนี้มีตาหามีแววไม่ พี่สวิน ฉันตัดสินใจแล้ว รอให้ฉันเปิดเส้นชีพจรพิสดารฟ้าดินได้ ฉันก็จะไปเข้าสังกัดเฟ่ยไท่อาเหมือนกัน”
หลี่ปู้ฝานตบต้นขาฉาดใหญ่ ดวงตาเป็นประกาย
“นายหมดหวังแล้วล่ะ ครูเฟ่ยพูดชัดเจนแล้วว่ารับนักศึกษาแค่ฉันคนเดียว”
ลู่สวินเอ่ยดับความคิดของเขา
“ขุมทรัพย์” ของเฟ่ยไท่อามีไว้สำหรับลู่สวินเพียงคนเดียวเท่านั้น
หากหลี่ปู้ฝานเลือกเฟ่ยไท่อาจริงๆ ก็คงมีแต่ต้องกอดเข่าร้องไห้แล้ว
“ก็ได้ งั้นฉันไปบำเพ็ญล่ะ เส้นชีพจรพิสดารฟ้าดิน ฉันต้องเปิดมันออกมาให้ได้อย่างแน่นอน ถึงตอนนั้นฉันจะไปเข้าสังกัดฟู่เซว่ คนสวยระดับนี้ นายไม่เอาฉันเอาเอง”
หลี่ปู้ฝานกระปรี้กระเปร่าราวกับถูกฉีดเลือดไก่ วิ่งปราดเดียวก็หายวับไปอย่างไร้ร่องรอย
ไอ้หนุ่มนี่
เช่นนั้นนายคงจะต้องผิดหวังแล้วล่ะ