เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
สถาบันชิงซวี
รถแท็กซี่คันหนึ่งจอดลงอย่างนุ่มนวลที่บริเวณประตูทางเข้าสถาบัน
“ว้าว!”
ฉู่อิ้วฉิงผลักประตูรถก้าวลงไป แหงนหน้ามองขึ้น พลางส่งเสียงอุทานออกมาอย่างอดไม่ได้
เห็นเพียงซุ้มประตูหินอ่อนขาวตระหง่านงามตั้งอยู่ห่างออกไป 100 เมตร ทั่วทั้งต้นขาวกระจ่างดั่งหิมะ กำลังหมุนวนประกายแสงวิญญาณจางๆ ภายใต้แสงตะวันยามเช้า
กึ่งกลางซุ้มประตูมีอักษรสีทองคำสลักคำว่า “สถาบันชิงซวี” สี่ตัวอย่างองอาจพลิ้วไหว ทุกเส้นสายราวกับแฝงไว้ด้วยสัจธรรมฟ้าดิน ทำให้ผู้ที่ทอดมองรู้สึกสงบในมโนจิตทันที
“ประตูสถาบันนี้...ดูเหมือนจะเป็นสมบัติเวทชิ้นหนึ่ง สมกับเป็นสถาบันการศึกษาระดับเลิศล้ำจริงๆ”
ลู่สวินก้าวลงจากรถ
ยามนี้เป็นเวลาช่วงบ่ายแล้ว
หลังผ่านความวุ่นวายที่สนามบิน ทั้งสองคนก็ตรงดิ่งมาที่นี่ทันทีเพื่อดำเนินการรายงานตัวเข้าศึกษาให้ฉู่อิ้วฉิง