ตอนที่ 5 เร็วอย่างเหลือเชื่อ

“น้าเล็ก ทำไมจู่ๆ น้าก็กลายเป็นอัจฉริยะขึ้นมาล่ะ กายาสมบัติหลิงหลง แค่ฟังก็รู้สึกว่าร้ายกาจสุดๆ ไปเลย”

อีกด้านหนึ่ง ภายในคฤหาสน์ที่มีอาณาเขตกว้างขวางเป็นอย่างยิ่ง ในที่สุดฉู่อิ้วฉิงก็สบโอกาสได้อยู่ตามลำพังกับมู่หรงหว่าน

ยามที่กายาสมบัติหลิงหลงตื่นรู้ ดูประหนึ่งได้หล่อหลอมรูปโฉมสะคราญพิลาสล้ำขึ้นมาใหม่อีกครา

มู่หรงหว่านซึ่งเคยเลื่องชื่อทั่วเมืองหรงเฉิงด้วยคำว่า “ดรุณีดอกท้อ” บัดนี้ยิ่งทวีความเย้ายวนงามหยาดเยิ้มมากกว่าเก่าก่อนหลายส่วน

กระดูกดั่งไพฑูรย์ ผิวพรรณดุจหยกเหมันต์ นัยน์ตาดั่งดอกท้อ ดวงตาราวกับห้วงทางช้างเผือก

กระทั่งฉู่อิ้วฉิงเองก็ยังมองจนแทบจะเคลิบเคลิ้มหลงใหล

สีหน้าของมู่หรงหว่านยังคงเหม่อลอยอยู่บ้าง

ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ สำหรับเธอแล้ว แทบไม่ต่างอะไรกับการฝันไป

ไม่กี่ชั่วโมงก่อน เธอยังเป็นเพียงคนไร้ประโยชน์วัย 25 ปีที่ยังไม่อาจเปิดเส้นลมปราณได้เลย