ตอนที่ 297 จ้างคนมาดูแล

พักผ่อนอยู่บ้านได้ไม่กี่วัน ลู่ชิงอวี่ก็เกิดความคิดอยากพาปู่กับย่าออกไปเที่ยวข้างนอกอีกครั้ง ทว่าพอเธอเอ่ยปากขึ้นมา สองผู้เฒ่าก็พากันส่ายหน้าพร้อมกัน

ปีนี้คุณปู่อายุแปดสิบเอ็ดแล้ว ออกไปข้างนอกไม่ว่าจะนั่งรถหรือขึ้นเครื่องบิน อีกทั้งยังปรับตัวกับสภาพแวดล้อมต่างถิ่นได้ยาก ร่างกายย่อมทนรับไม่ไหวแน่ พวกเขารู้สึกว่า สู้ปักหลักอยู่อย่างสงบสุขในหมู่บ้าน ทุกวันไปหาพวกตาแก่ดื่มชาพูดคุยกันยังจะสุขกายสบายใจกว่า

สำหรับโลกภายนอก มองดูบ่อยเข้าก็แค่นั้น ความรู้สึกแปลกใหม่เหือดหายไปตั้งนานแล้ว

ลู่ชิงอวี่มิได้เกลี้ยกล่อมต่อ เธอรู้แก่ใจดีว่าปู่กับย่าอายุมากแล้ว แม้จะไม่มีโรคร้ายแรง ทว่าเรี่ยวแรงและกำลังวังชากลับถดถอยลงไปทุกปีจริง ๆ