ตอนที่ 296 พิพากษาจำคุก

สถานีตำรวจล็อกเป้าหมายไปที่หวังเป่าเฉิงได้อย่างรวดเร็วตามเบาะแสที่ลู่ชิงอวี่ให้ไว้ ทว่าพอลงพื้นที่ไปสอบสวน อีกฝ่ายกลับยืนกรานหัวชนฝาว่าไม่ใช่ตนเอง คนในครอบครัวต่างก็ช่วยกันเป็นพยานปากแข็ง บอกว่าคืนวันเกิดเหตุหวังเป่าเฉิงไม่ได้ก้าวขาออกจากบ้านเลยแม้แต่ก้าวเดียว

คดีติดขัดอยู่ชั่วขณะ ตำรวจท้องที่จึงเปลี่ยนแผนไปเดินสำรวจที่สวนดอกไม้ริมถนนในตำบลเฟยฮวาซึ่งหวังเป่าเฉิงชอบแวะเวียนไปเป็นประจำ คุณลุงคนหนึ่งที่มักจะนั่งเล่นไพ่อยู่ตรงนั้นเอ่ยปากขึ้นมาตอนคุยสัพเพเหระว่า “แปลกพิลึก เจ้าหวังเป่าเฉิงนั่นปกติแค่เสียสามหยวนห้าหยวนก็คิดจะเบี้ยวแล้ว เคยหน้าดำหน้าแดงทะเลาะกับคนอื่นเพราะเรื่องนี้มานับครั้งไม่ถ้วน แต่สองวันมานี้กลับทำตัวป๋าขึ้นมาได้ เมื่อวานซืนเล่นไพ่เสียไปสามสิบกว่าหยวน ควักแบงก์ห้าสิบหยวนโยนให้บอกว่าไม่ต้องทอนเฉยเลย รู้จักมันมาตั้งหลายปี เพิ่งเคยเห็นมันใจป้ำขนาดนี้เป็นหนแรกนี่แหละ!”

ตำรวจท้องที่ได้จังหวะจึงถามเจาะลึก “คุณลุงครับ เขาเคยพูดบ้างไหมครับว่าเงินนี่ได้มาจากไหน?”