กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เช้าตรู่วันที่สองหลังกลับถึงบ้าน ลู่ชิงอวี่ก็มุ่งหน้าไปยังพื้นที่ป่า ออกไปข้างนอกหนึ่งสัปดาห์ นอกจากคิดถึงปู่ย่าแล้ว สิ่งที่เธอวางใจไม่ลงที่สุดก็คือพื้นที่ป่าผืนนี้
สือหูปีที่สองสลัดความบอบบางออกไปแล้ว ลำต้นเปลี่ยนจากสีเขียวมรกตเป็นสีเขียวอมเหลืองที่ดูมั่นคง แต่ละข้อปล้องเห็นชัดเจนยิ่งขึ้น อีกทั้งยังอวบหนาขึ้นไม่น้อย สัมผัสดูแล้วเหนียวแน่นเปี่ยมพลัง ระบบรากก็เจริญเติบโตกว่าปีกลายมาก เกาะแน่นอยู่บนเปลือกไม้และผิวหิน พยายามดูดซับความชื้นและสารอาหารอย่างเต็มที่
หน่อใหม่งอกพ้นขึ้นมาจากโคนต้นแก่ แม้ยังไม่ถึงเวลาเก็บเกี่ยว แต่กลับเปี่ยมล้นไปด้วยพลังชีวิต ดูท่าพวกมันจะปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมของป่าเขาแห่งนี้ได้อย่างสมบูรณ์แล้ว