ตอนที่ 280 ช่วงเวลาอยู่ตามลำพัง

อวี๋เจิงมองออกว่าลู่ชิงอวี่ทำตัวไม่ค่อยถูกอยู่บ้าง จึงวางช่องเก็บของลงแล้วเดินเข้าไปข้างหน้า โอบกอดเธอไว้ในอ้อมอกอย่างแผ่วเบา พร้อมกับเอ่ยด้วยรอยยิ้มเสียงเบาว่า “ชิงอวี่ เธอมาได้แบบนี้ ฉันดีใจมากจริง ๆ”

อ้อมกอดนี้สั้นมาก สั้นเสียจนพอแค่ให้เขาพูดประโยคนี้จบ ก็ถอยหลังกลับไปก้าวเล็ก ๆ หนึ่งก้าว

“ไม่ใช่ว่าตกลงกันว่าจะออกไปกินข้างนอกหรอกเหรอ เธอขับรถมาทั้งวันแล้วนะ” อวี๋เจิงได้กลิ่นหอมเข้มข้นของซุปไก่ น้ำเสียงแฝงความปวดใจ

ลู่ชิงอวี่ถึงได้สติกลับมาจากความเหม่อลอย เซี่ยวเซี่ยวแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไรค่ะ คืนนี้กินกันง่าย ๆ หน่อย ทั้งหมดเป็นผักสดที่หนูเอามาจากบ้านทั้งนั้น”

“จริงเหรอ ถ้าอย่างนั้นฉันก็มีลาภปากใหญ่แล้วสิ!”