เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
อวี๋เจิงเดินออกมาจากห้องน้ำ เพียงแวบแรกก็เห็นสีหน้าเปื้อนน้ำตาของลู่ชิงอวี่ ตั้งแต่รู้จักเธอมา นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นเธอร้องไห้ หัวใจของเขาพลันบีบรัดแน่น ก้าวไปข้างหน้าไม่กี่ก้าวก็ดึงคนเข้ามาไว้ในอ้อมอก ตบหลังเธอเบา ๆ ปลอบโยนอย่างเงียบงัน
เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่าคนในอ้อมอกกำลังสั่นเทาเล็กน้อย ความเสียใจนั้นซ่อนไว้ไม่อยู่เลยแม้แต่น้อย ที่จริงลองคิดดูละเอียดก็รู้แล้ว เธอจะไม่เสียใจได้อย่างไร เพิ่งเกิดมาก็ถูกทิ้ง ผ่านไปหลายปีขนาดนี้ คนบ้านนั้นจู่ ๆ ก็มาหาถึงหน้าประตู ซ้ำยังแฝงไปด้วยการคิดคำนวณอย่างชัดเจน เรื่องแบบนี้ตกอยู่ที่ใคร ใครจะไม่ทรมานใจ
ผ่านไปพักใหญ่ เมื่อรู้สึกว่าอารมณ์ของลู่ชิงอวี่สงบลงเล็กน้อยแล้ว อวี๋เจิงจึงเอ่ยปากเสียงเบา “ชิงอวี่ อย่าเสียใจไปเลย เธอยังมีฉัน ยังมีปู่มีย่า พวกเรารักเธอทั้งหมด จะอยู่เคียงข้างเธอตลอดไป”