เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ตอนที่หาเฉินตั่วตั่วพบ ลู่ชิงอวี่ก็ประหลาดใจเมื่อพบว่าข้างกายเธอมีคนยืนอยู่อีกคน มองจากระยะไกล หลิวเทียนหมิงกำลังพูดอะไรบางอย่างด้วยเสียงแผ่วเบา ส่วนเฉินตั่วตั่วก้มหน้าลงเล็กน้อย กระทั่งปลายใบหูก็ยังแดงก่ำไปหมด
ลู่ชิงอวี่รออยู่อย่างอดทนชั่วครู่ เมื่อเห็นทั้งสองคนไม่คุยกันแล้ว ถึงได้ค่อย ๆ ขับรถเข้าไป นึกไม่ถึงว่าพอเธอปรากฏตัว ใบหน้าของทั้งสองคนก็พลันแดงซ่านขึ้นมาทันที
ลู่ชิงอวี่ระงับความอยากรู้อยากเห็นเอาไว้โดยไม่ซักไซ้ เธอปรายตามองข้าวของหอบใหญ่หอบเล็กบนพื้น แล้วเอ่ยปากเสนอขึ้นมาเองว่า “พี่เทียนหมิง พี่ก็ขึ้นรถเถอะค่ะ พวกเราผ่านทางไปส่งพี่กลับบ้านพอดี”
หลิวเทียนหมิงรีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน “ไม่ต้องหรอก ไม่ต้องหรอก เกรงใจแย่เลย ฉันรอรถตู้ก็พอแล้ว!” ขับไปกลับรอบนี้ต้องใช้เวลากว่า 2 ชั่วโมง เขาเกรงใจจริง ๆ