กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ลู่ชิงอวี่ไม่รู้ว่าเฉินตั่วตั่วกำลังคิดอะไรอยู่ จึงยังคงลองหยั่งเชิงต่อไปตามใจตน “ที่จริงเธอกับพี่เทียนหมิงก็เหมาะสมกันดีนะ ที่สำคัญที่สุดคือเขาอาศัยแค่ใบชา ข้าวเหนียว แล้วก็ของป่าจากภูเขาอีกนิดหน่อย ปีหนึ่งก็หาเงินได้ตั้งเจ็ดแปดหมื่นแล้ว พอให้ใช้ชีวิตสบาย ๆ เลยล่ะค่ะ”
เฉินตั่วตั่วถึงเพิ่งเข้าใจเจตนาของเธอ จึงไม่มัวคิดเรื่องที่บ้านอีก ใบหน้าแดงระเรื่อพลางค้อนขวับใส่เธออย่างเอ็นดู “หนูคนนี้นี่ พูดจาเลอะเทอะอะไรกัน!”
ลู่ชิงอวี่ร้อนใจ รีบโต้แย้งเธอทันควัน “หนูพูดเลอะเทอะตรงไหนกันคะ! เธอไม่รู้สึกจริง ๆ เหรอว่าพี่เทียนหมิงมีความรู้สึกดี ๆ ให้เธอน่ะ?”
เฉินตั่วตั่วชะงักไป จากนั้นก็รีบส่ายหน้า เธอไม่เคยคิดไปในแง่นี้มาก่อน ย่อมไม่ทันสังเกตว่าอีกฝ่ายมีความผิดปกติอะไรเป็นพิเศษ
“เธอรู้ได้ยังไง?” เธอหันไปถามลู่ชิงอวี่
“แฮะ ๆ เรื่องนี้เธอต้องไปค้นหาเอาเองแล้วล่ะค่ะ!” ลู่ชิงอวี่อมพะนำทำเป็นลึกลับ