เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ช่วงยามอู่ ผู้ใหญ่บ้านลู่คุนหลุนและภรรยากำลังนั่งคุยเล่นกับแม่เฒ่าหวังเหม่ยลี่อยู่ในห้องโถงกลางบ้าน คุณนายเฒ่าบ่นพึมพำ “หมิงหางของเราไม่ได้กลับมาตั้งนานแล้วนะ…”
สองสามีภรรยาสบตากัน ไม่มีใครเอ่ยปากตอบ หลังจากเกิดเรื่องนั้นขึ้นเมื่อต้นปี ลูกชายก็พูดน้อยลงกว่าเดิม ทั้งยังไม่ชอบกลับบ้าน ช่วงวันหยุดวันแรงงานก็อยู่แค่วันเดียว จวบจนกระทั่งตอนนี้ก็ไม่เคยกลับมาอีกเลย
“เดือนหน้าหมิงหางก็จะอายุยี่สิบเก้าแล้วนะ…เฮ้อ!” คุณนายเฒ่าพูดพลางถอนหายใจออกมาอย่างอดไม่ได้ เมื่อมองดูหลานชายคนโตอายุมากขึ้นทุกวัน ทว่าเรื่องสำคัญในชีวิตกลับยังไม่มีวี่แวว ในใจของเธอราวกับมีก้อนหินใหญ่กดทับเอาไว้
ลู่คุนหลุนกำลังคิดจะปลอบโยนแม่สักสองสามประโยค ในลานบ้านก็มีเสียงของเฉินต้าโหย่วดังขึ้น “คุนหลุน อยู่บ้านไหม?”
“อยู่ครับ เข้ามานั่งในบ้านสิ!” ลู่คุนหลุนลุกขึ้นทักทาย ต้อนรับเขาเข้ามาข้างใน