กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
พอคำพูดนี้ของลู่ชิงอวี่หลุดออกมา แม้แต่คณบดีก็ยังอึ้งไป ใบหน้าราวกับถูกเคลือบด้วยชั้นน้ำค้างแข็งในชั่วพริบตา จริง ๆ แล้วเขาก็พอจะรู้อยู่บ้างว่าผู้ดูแลผู้ป่วยบางคนมีท่าทีต่อคนชราไม่ค่อยดีนัก นาน ๆ ทีน้ำเสียงจะแย่ไปบ้าง หรือหงุดหงิดไปบ้าง ขอแค่ไม่เกินเลยจนเกินไปและไม่ให้ญาติรู้ เขาก็จะทำเป็นหลับตาข้างลืมตาข้างไป
เพราะอย่างไรเสียการดูแลคนชราก็ไม่ใช่งานสบาย หากเจอคนที่ไม่ให้ความร่วมมือ ความอดทนของผู้ดูแลผู้ป่วยมีจำกัดก็ยังพอเข้าใจได้ ทว่าเขาคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าจะมีคนกล้าลงไม้ลงมือจริง ๆ แถมฟังจากความหมายนี้แล้ว ยังไม่ได้มีแค่คนเดียวอีกด้วย…
“หวังเสี่ยวฮุ่ย เธอยังมีอะไรจะอธิบายอีกไหม” น้ำเสียงของคณบดีทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยความน่าเกรงขาม ภายในห้องทำงานเงียบสงัดชั่วขณะจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเข็มตกพื้น ริมฝีปากของหวังเสี่ยวฮุ่ยขยับไปมา แต่กลับพูดคำแก้ตัวไม่ออกแม้แต่ประโยคเดียว