เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
พอลู่ชิงอวี่เช็ดคราบสกปรกบนใบหน้าของต้าหนิวจนสะอาด และเห็นว่าไม่ได้ถูกลวก เธอก็หันกลับมาจ้องมองผู้หญิงคนนั้นอย่างเย็นชา พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยือกว่า “รบกวนพี่สาวคนนี้ช่วยอธิบายหน่อยสิคะ ว่าทำไมคุณถึงต้องลงไม้ลงมือกับคนอื่น?”
“ฉัน ฉันไม่ได้…ไม่ได้ตั้งใจนะคะ เมื่อกี้แค่ตกใจจนลนลานไปชั่วขณะ…อีกอย่างฉันก็ไม่ได้ตีแรงเลย แค่ตบเบา ๆ ไปทีเดียวเองค่ะ” หญิงคนนั้นอธิบายตะกุกตะกัก ใบหน้าเริ่มปรากฏแววตึงเครียด
การลงไม้ลงมือไม่ใช่ครั้งแรกของเธอ และเธอก็ไม่ได้ตีต้าหนิวแค่คนเดียว ทว่าการถูกจับได้คาหนังคาเขาแบบนี้ เพิ่งเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก
ลู่ชิงอวี่ไม่เชื่อคำพูดของเธอเลยแม้แต่น้อย พลางแค่นหัวเราะแล้วพูดว่า “เมื่อกี้ตอนฉันยืนอยู่ตรงประตู ไม่ใช่แค่เห็นจนเต็มสองตาอย่างชัดเจน แต่ยังได้ยินเต็มสองหูอย่างแจ่มแจ้งด้วย วันนี้ถ้าไม่ได้รับคำอธิบายที่สมเหตุสมผล ฉันไม่ยอมจบเรื่องแค่นี้แน่ค่ะ”