ตอนที่ 244 เสี่ยวเป่าไม่อยากไปโรงเรียน

ต่อให้มีความอาลัยอาวรณ์มากเพียงใด แต่ช่วงเวลาแห่งการจากลาก็มาถึงจนได้ หลังจากโบกมือลาอวี๋เจิงแล้ว ลู่ชิงอวี่ก็รู้สึกราวกับทั่วทั้งร่างหนักอึ้งเหมือนถูกถ่วงด้วยตะกั่ว จะทำอะไรก็ไม่มีกระจิตกระใจ ในช่วงเวลานี้ เธอคล้ายกับได้สัมผัสถึงความทรมานใจอย่างแท้จริงที่เฉินลี่ลี่เคยแบกรับไว้ในตอนนั้น

คืนก่อนจากลา เดิมทีลู่ชิงอวี่อยากรวบรวมความกล้าพูดอะไรบางอย่าง ทว่าอวี๋เจิงกลับไม่ให้โอกาสเธอได้พูดต่อเลย

หลังจากอวี๋เจิงจากไป ลู่ชิงอวี่ก็นิ่งคิดเงียบ ๆ คนเดียวอยู่นาน เธอรู้ดีว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าความเป็นจริง เงื่อนไขที่เรียกว่าความเหมาะสมอย่างความสนใจที่ตรงกันหรือนิสัยที่ส่งเสริมกัน อาจไม่ได้สำคัญถึงขนาดนั้นแล้ว

โลกนี้มีผู้คนนับร้อยล้านคน ย่อมต้องมีคนที่เหมาะสมกว่าปรากฏตัวขึ้นมาเสมอ แล้วอวี๋เจิงมีความจำเป็นอะไรที่จะต้องเลือกเส้นทางที่ก้าวเดินยากลำบากที่สุดสายหนึ่งเล่า?