กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ในลานบ้านเล็กของตระกูลเฉิน จางหลานกับเฉินตั่วตั่วสองแม่ลูกดูเหมือนเพิ่งกลับมาจากทำงานในไร่ พลางล้างมือพลางคุยสัพเพเหระกันในครอบครัว
“หนู นี่แกหย่ามาจะสองปีแล้วนะ… ไม่คิดอะไรจริง ๆ หรือไง ให้แม่ช่วยดู ๆ ให้ไหม ลองดูว่าแถวนี้พอจะมีคนดี ๆ ที่เหมาะสมบ้างหรือเปล่า”
“แม่ แม่รำคาญตาหนูแล้วเหรอคะ ถ้างั้นรอให้พ้นปีใหม่ไปก่อน หนูจะพาลูก ๆ ไปหาบ้านเช่าแล้วย้ายออกไปอยู่ข้างนอกค่ะ”
“โธ่เอ๊ย หนูดื้อคนนี้นี่ ทำไมถึงมองแม่ตัวเองแบบนั้นล่ะ แม่ก็แค่กลัวว่าแกเลี้ยงลูกสองคนคนเดียวจะลำบากเกินไปไม่ใช่หรือไง”
“ก็ยังมีแม่กับพ่อคอยช่วยอยู่นี่คะ”
“มันก็ใช่ที่พูดแบบนั้น แต่พ่อแม่จะอยู่กับแกไปได้ทั้งชีวิตหรือไงกัน ทางที่ดีรีบหาคนที่พึ่งพาได้ตอนที่ยังสาวอยู่นี่แหละ”
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ รอให้เด็ก ๆ โตขึ้นก็สบายแล้ว”
“นั่นต้องทนตั้งสิบกว่าปีเชียวนะ พวกเราก็แค่ลองดูไปก่อน เผื่อว่าจะมีคนที่เหมาะสมไง ถ้าไม่มีก็ไม่ได้บังคับสักหน่อย”