เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ลู่ชิงอวี่ก็ขับรถกระบะพาปู่กับอวี๋เจิงมุ่งหน้าไปยังพื้นที่ป่าของครอบครัว ตลอดทางอวี๋เจิงแทบไม่พูดไม่จา เขาจดจ่ออยู่กับการสังเกตสภาพแวดล้อมรอบข้าง และจดอะไรบางอย่างลงในสมุดบันทึกเป็นระยะ
รถแล่นกระแทกกระทั้นอยู่ชั่วโมงกว่า ในที่สุดก็มาถึงจุดหมาย อวี๋เจิงกระโดดลงจากรถอย่างคล่องแคล่ว แล้วหันกลับไปช่วยประคองลู่ตงฟางลงจากรถอย่างใส่ใจ เขาสะพายกระเป๋าเป้ที่พองแน่นขึ้นหลัง พลางชี้ไปยังป่าสนซีดาร์ที่ทอดยาวตรงหน้าแล้วถามขึ้น “พื้นที่ป่าบ้านเธออยู่ตรงไหนเหรอ”
เมื่อกวาดสายตามองไป ป่าสนซีดาร์เขียวชอุ่มทอดยาวต่อกันลูกแล้วลูกเล่า ซ้อนทับกันเป็นทอด ๆ จนมองไม่เห็นปลายทาง
ลู่ชิงอวี่ชี้ไปที่ทางเดินคดเคี้ยวข้างหน้าพลางกล่าว “ยังต้องเดินลึกเข้าไปอีกหนึ่งช่วง พื้นที่ป่าบ้านฉันอยู่บนเนินเขาตรงเชิงภูเขาสูงพอดิบพอดี”