กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ประจวบเหมาะกับเวลานี้ หวังเฉินอิงยกกับข้าวออกมาจากห้องครัว เธอเหลือบมองประตูรั้วลานบ้านแวบหนึ่ง “เมื่อกี้ใครมาเหรอ?”
“ชิงอวี่น่ะ”
“พูดอะไรบ้างล่ะ? ทำไมถึงไปเร็วนัก?”
“บอกว่าต่อไปนี้จะไม่รับซื้อของในหมู่บ้านแล้ว”
“อ้าว? โกรธคนในหมู่บ้านเหรอ?”
“ดูแล้วไม่เหมือนนะ ท่าทางเหมือนจะปล่อยวางจริง ๆ มากกว่า”
“ไม่คิดจะขายสินค้าออนไลน์ต่อแล้วเหรอ? แบบนั้นก็น่าเสียดายแย่สิ!”
“เฮ้อ!”
“เป็นห่วงเธอเหรอ?”
“ใช่ แล้วก็ไม่ใช่”