เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“สุดท้ายจัดการยังไงคะ?” ลู่ชิงอวี่ยังคงอดถามต่อไม่ได้
เก๋อหลานหลานถอนหายใจ “ยังจะทำยังไงได้อีกล่ะ? ลูกสาวจะเป็นจะตายให้ได้ คนเป็นพ่อเป็นแม่ที่ไหนจะตัดใจลง สุดท้ายเลยคืนสินสอดหนึ่งแสนให้อาสะใภ้ฮุยของหลานไป ค่าเล่าเรียนกับค่าครองชีพหลังจากนี้ทางบ้านเขาก็ไม่ต้องรับผิดชอบแล้ว” คุณนายผู้เฒ่าพูดไปก็ถอนหายใจไปอีกรอบ เดิมทีนึกว่าการแต่งงานนี้จะแน่นอนแล้ว ใครจะไปคิดว่าจะวุ่นวายจนเป็นแบบนี้
ลู่ชิงอวี่กลับหัวเราะออกมา “ย่าคะ ย่าลองมองอีกมุมสิคะ นี่อาจจะไม่ใช่เรื่องแย่ก็ได้ ปินปินกับอีถงยังเด็กกันทั้งคู่ ถ้าต้องแต่งงานกันจริง ๆ ก็ไม่แน่ว่าจะอยู่กันรอดไปตลอดรอดฝั่ง”
“เฮ้อ!” เก๋อหลานหลานส่ายหน้าดิก “พวกคนหนุ่มสาวอย่างพวกหลานนี่นะ นึกถึงสมัยพวกย่าตอนโน้น แต่งงานกันตอนอายุสิบเจ็ดสิบแปดมีเยอะแยะไป ก็อยู่กันดีไม่ใช่เหรอ?”