เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ในช่วงไม่กี่วันที่ลู่ชิงอวี่กำลังยุ่งอยู่กับการดูแลลู่ปินที่เป็นไข้ เฉินหย่งหงที่เดินทางไปบ้านว่าที่แม่ยายด้วยความดีอกดีใจเต็มเปี่ยมก็ได้กลับมาแล้ว
จางหลานชะเง้อมองไปทางด้านหลังของเขาด้วยความกระตือรือร้น ทว่าไม่เห็นแผ่นหลังคุ้นตา รอยยิ้มพลันแข็งค้างบนใบหน้าทันที “เกิดอะไรขึ้น ทำไมเซี่ยวเซี่ยวถึงไม่กลับมากับลูกล่ะ”
เฉินหย่งหงพูดอย่างคอตกหมดอาลัยตายอยาก “แม่เธอไม่ยอมครับ บอกว่ายังไม่ได้มอบสินสอดแล้วมาฉลองปีใหม่ที่บ้านเรามันไม่เหมาะสม”
“นี่มัน...พวกแกตกลงกันไว้หมดแล้วไม่ใช่เหรอ” จางหลานร้อนใจขึ้นมา “สมัยนี้คนหนุ่มสาวคบหากัน ไปคารวะปีใหม่บ้านกันและกันแล้วพักสักสองวันก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ”
เธอพลันนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงซักไซ้ต่อ “ไม่ใช่ว่าแกปากไม่ดี ไปทำให้ทางนั้นไม่พอใจหรอกนะ”