กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ฉันตกลงเลิก” ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่ลู่ปินมายืนเงียบ ๆ อยู่ตรงประตูใหญ่ ขอบตาเขาแดงก่ำ แต่น้ำเสียงกลับสงบนิ่งผิดปกติ
“ลู่... ลู่ปิน?!” หลี่อีถงตกใจกับคนที่ปรากฏตัวกะทันหันจนลืมร้องไห้ไปเลย
“คำที่เธอพูดกับพี่สาวฉันเมื่อกี้ ฉันได้ยินหมดแล้ว ความหมายของพี่สาวฉันก็คือความหมายของฉัน ตอนนี้เธอไปได้แล้ว” ลู่ปินเอ่ยปากไล่แขกด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
ทว่าหลี่อีถงกลับพุ่งเข้าไปคว้าแขนเขาไว้ราวกับคว้าฟางช่วยชีวิต “ลู่ปิน นายทำแบบนี้ไม่ได้นะ! ช่วยฉันหน่อย ไม่อย่างนั้น...”
“ฉันมีเหตุผลอะไรต้องช่วยเธอ?” น้ำเสียงของลู่ปินเย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง “เรื่องบอกเลิกเธอเป็นคนพูดเอง ฉันถามใจตัวเองแล้วว่าไม่เคยทำเรื่องผิดต่อเธอ”
“เด็กที่แท้งไปคนนั้นนายจำไม่ได้แล้วหรือไง!” หลี่อีถงพลันคำรามแหบพร่าออกมา