ตอนที่ 144 เลิกรา

เวลาห้าโมงเย็น งานเลี้ยงขอบคุณกำลังจะเริ่มขึ้น จู่ ๆ ก็มีเสียงเครื่องยนต์รถดังแว่วมาจากลานบ้าน รถออฟโรดสีขาวคันคุ้นตาแล่นเข้ามาในลานบ้านอย่างช้า ๆ

ลู่ชิงอวี่จำป้ายทะเบียนรถได้ในแวบเดียว จึงเอ่ยด้วยความประหลาดใจว่า “ปู่ ย่า รถบ้านอาฮุยค่ะ!”

ริมฝีปากของลู่ตงฟางสั่นระริกเล็กน้อย ขยับเดินไปข้างหน้าสองก้าวโดยไม่รู้ตัว สายตาจับจ้องไปที่ที่นั่งคนขับเขม็ง ลู่คุนหลุนเองก็จำได้เช่นกัน จึงยิ้มพลางลุกขึ้นยืน “วันมงคลแบบนี้ จะขาดคนในครอบครัวไปได้ยังไง!”

ประตูรถเปิดออก ลู่ปินกระโดดลงจากรถ โบกมือตะโกนอย่างตื่นเต้นว่า “พี่! ปู่ใหญ่ย่าใหญ่! พวกเรากลับมาแล้วครับ!” หลังจากผ่านการใช้ชีวิตร่วมกันเช้าเย็นตลอดครึ่งเดือนช่วงปิดเทอมฤดูร้อน ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับสามคนย่าหลานของลู่ชิงอวี่ก็สนิทสนมกันมากขึ้นไม่น้อย ไม่มีความห่างเหินเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไป