ตอนที่ 127 ธุรกิจที่คาดไม่ถึง

วันรุ่งขึ้น ขณะที่ลู่ชิงอวี่กำลังขนลงจากรถอยู่ที่โรงสีข้าว ก็บังเอิญพบกับเถ้าแก่โรงสีข้าวเข้าพอดี

“เด็กสาว นี่ข้าวของเธอเหรอ” เถ้าแก่เดินยิ้มร่าเข้ามาหา

ลู่ชิงอวี่ไม่รู้ว่าเขาเป็นเถ้าแก่ จึงพยักหน้าตอบรับไปส่ง ๆ

เถ้าแก่ไม่ได้ถือสา กลับถามต่ออย่างสนใจใคร่รู้ “นี่ข้าวอะไรน่ะ กลิ่นหอมแปลกดีจริง”

ลู่ชิงอวี่เงยหน้าขึ้นมองสำรวจเขา นึกในใจว่าสายตาคนคนนี้ใช้ได้เลย ได้กลิ่นความพิเศษของข้าวนี้ตั้งแต่ไกล เมื่อครู่เธอเห็นชัด ๆ ว่าเดิมทีเขาไม่ได้เดินมาทางนี้ แต่พอเห็นข้าวของเธอถึงจงใจเลี้ยวตรงมา

“ข้าวเหนียวหอมค่ะ” ลู่ชิงอวี่บอกไปตามจริง

แววตาของเถ้าแก่พลันเป็นประกาย ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็เปิดกระสอบใกล้ ๆ ทันที เขากอบข้าวเปลือกขึ้นมากำมือหนึ่งแล้วยื่นมาดมที่ปลายจมูก “ใช่จริง ๆ ด้วย!”