ตอนที่ 117 คลื่นลมเล็กๆ ที่หมู่บ้านซั่งสุ่ย

ยุ่งมาตลอดทั้งวัน หลิวเจินเจินเหนื่อยจนเอวยืดไม่ขึ้น เธอพยุงเอวที่ปวดเมื่อย มองดูเก๋อหลานหลานที่ยังคงล้างผักอยู่ในลานบ้านอย่างสบายอารมณ์ อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ “พี่สะใภ้ ร่างกายพี่นี่นับวันยิ่งแข็งแรงขึ้นเรื่อยๆ เลยนะ ทำงานมาทั้งวันยังเหมือนคนไม่เป็นอะไรเลย”

เก๋อหลานหลานเรียงใบมันเทศหนึ่งกำมือที่ล้างเสร็จแล้วลงในตะกร้าไม้ไผ่ใบเล็ก สะบัดหยดน้ำบนมือพลางยิ้มกล่าว “เธอนี่นะ ก็แค่ไม่ได้ทำงานเกษตรมาสิบปี ขยับแข้งขยับขาให้มากขึ้นก็ดีขึ้นแล้ว!”

กำลังพูดอยู่ ลู่ปินก็ชะโงกหัวจากใต้ชายคาเข้ามาในห้อง ถามอย่างใจจดใจจ่อ “พี่ชิงอวี่ ข้าวโพดต้มที่ตกลงกันไว้ล่ะครับ?” เขาเฝ้ารอคอยมาตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้เลยนะ