ตอนที่ 107 น้ำมันชาขายดี

เสียงฝนค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น ลู่ชิงอวี่ลืมตาขึ้นมาท่ามกลางความสะลึมสะลือ เสียงหยาดฝนโปรยปรายนอกหน้าต่างราวกับสายลูกแก้วที่ร่วงหล่น เคาะชายคาเบา ๆ เธอขยี้ดวงตาที่ยังงัวเงีย ถึงเพิ่งตระหนักได้ว่า ที่แท้เสียงฝนที่ได้ยินเมื่อคืนไม่ใช่ความฝัน

“หลับเต็มอิ่มจังเลยนะ…” เธอสะดุ้งตัวลุกขึ้นนั่ง ผ้าห่มผืนบางเลื่อนหลุดจากหัวไหล่ ยื่นมือคลำหาโทรศัพท์มือถือจนเจอที่ข้างหมอน

ชั่วพริบตาที่หน้าจอเฉิดฉาย ตัวเลข 09:33 ก็ปรากฏแก่สายตา ลู่ชิงอวี่พลันตาสว่างหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง “แย่แล้ว ปู่กับย่าต้องหิวแย่แน่เลย!” เธอราวกับมองเห็นภาพลู่ตงฟางเดินกระสับกระส่ายไปมาอยู่ในโรงแปรรูป แต่ก็ไม่ยอมตัดใจเคาะประตูห้องรมเนื้อ