กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“อาหลุน” ลู่ชิงอวี่ยิ้มทักทาย
“อืม” อีกฝ่ายตอบรับเสียงเบา ทว่าในใจกำลังเรียบเรียงเรื่องที่จะพูด
“มีเรื่องอะไรก็พูดกับชิงอวี่ตรง ๆ ไปเลยสิ!” ลู่ตงฟางขัดหูขัดตากับท่าทีอึกอักชักช้าแบบนี้ของผู้ใหญ่บ้าน
“หึ ๆ ไม่รีบหรอก รอให้ชิงอวี่นั่งลงก่อน พวกเราค่อย ๆ คุยกัน!” ความขวานผ่าซากของลู่ตงฟางทำให้เขาเก้อเขินอยู่บ้าง
ลู่ชิงอวี่รู้ดีว่าการที่ตั้งใจเรียกเธอออกมาจากห้อง ย่อมหมายความว่าอีกฝ่ายมีธุระแน่นอน เธอจึงหยิบม้านั่งตัวหนึ่งมานั่งลงข้าง ๆ เก๋อหลานหลาน
“อาหลุนตั้งใจมาหาหนูหรือคะ?”
“อืม อยากจะปรึกษาเรื่องหนึ่งกับเธอหน่อยน่ะ?”
“อาหลุนพูดแบบนี้ก็ยกย่องหนูเกินไปแล้วค่ะ คุณอาอาบน้ำร้อนมาก่อนหนูตั้งเยอะ จะมาพูดเรื่องปรึกษาอะไรกันคะ?”
“เรื่องนี้เธอมีอำนาจตัดสินใจมากกว่า พวกกระดูกแก่ ๆ อย่างพวกเราน่ะไม่มีปัญญาเลยจริง ๆ” ลู่คุนหลุนเอ่ยอย่างจริงใจ
ลู่ชิงอวี่ได้ยินดังนั้นก็ไม่คิดจะรำไท่เก๊กอีก “พวกเราสองอาหลานสาวอย่ามัวอ้อมค้อมกันเลยค่ะ คุณอาพูดตรง ๆ มาเถอะค่ะ!”