เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
กาลเวลาล่วงเลยเข้าสู่เดือนตุลาคมอย่างเงียบเชียบ อุณหภูมิในเขตภูเขาก็เริ่มเปลี่ยนแปลง
อุณหภูมิที่ร้อนระอุในตอนกลางวันค่อย ๆ ลดทอนความรุ่มร้อนลงและลดต่ำลงเรื่อย ๆ สายลมเอื่อยยามกลางคืนพัดลูบไล้ผืนแผ่นดิน นำพาความเย็นสบายมาเป็นระลอก
คนในหมู่บ้านเห็นว่ากระแสการรับซื้อไข่ไก่ของลู่ชิงอวี่ไม่ได้ลดลงเลยมีแต่จะเพิ่มขึ้น ต่างก็พากันเพิ่มปริมาณการเพาะเลี้ยง คิดว่าพอถึงช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิจะได้มีรายได้เสริมเพิ่มขึ้นมาอีกทาง
วันหนึ่ง หวังเสี่ยวหู่ ชายโสดขี้เกียจประจำหมู่บ้าน ก็ถือตะกร้าไข่ไก่มาปรากฏตัวที่หน้าประตูรั้วบ้านของลู่ชิงอวี่
เขาเคาะประตูพลางตะโกนว่า “ลุงใหญ่ลู่ อยู่บ้านไหมครับ”
ชั่วพริบตาก็เห็นลู่ตงฟางคาบกล้องยาสูบ เดินเอื่อยเฉื่อยออกมาจากห้องโถงกลางบ้าน พอเห็นชัดว่าเป็นใครอยู่หน้าประตูรั้ว บนใบหน้าก็ผุดความประหลาดใจขึ้นมาเล็กน้อย
สายตากวาดมองไข่ไก่ที่เต็มตะกร้าของเขา แล้วเอ่ยถามอย่างกังขาว่า “เจ้าหู่จื่อ บ้านแกเลี้ยงไก่ด้วยเหรอ”