ตอนที่ 34 เป็นพยาน

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะห้องของบ้านหลี่เหล่าเอ้อร์เก็บเสียงดีเกินไป หรือเป็นเพราะคนทั้งสองคุยกันเบาเกินไป คนที่อยู่ในห้องโถงกลางบ้านจึงไม่ได้ยินเลยแม้แต่ประโยคเดียว

ผ่านไปราวสิบกว่านาที หลินเสวี่ยฮวาที่ขอบตาแดงก่ำและบวมเป่งก็เดินออกมาจากห้องนอน

เธอขบฟันแน่นแล้วเอ่ยว่า “ทุกคนกลับกันไปเถอะ เรื่องอธิบายกันเข้าใจชัดเจนแล้ว”

“จะเข้าใจชัดเจนได้ยังไงกันล่ะ น้าสะใภ้รองอย่ามัวแต่หน้ามืดตามัวนะ!” จางฮุ่ยเฟินรู้สึกไม่ยอมจำนน อุตส่าห์รอตั้งนานยังไม่ได้ฉีกหน้าเยาะเย้ยลู่หย่งฮุยสักสองประโยคเลยไม่ใช่หรือไง

“พี่สะใภ้ เรื่องของบ้านฉันไม่ต้องลำบากพี่มาเปลืองใจหรอก” หลินเสวี่ยฮวาเอ่ยอย่างไม่เกรงใจ

“เธอ ไม่รู้จักดีชั่วเอาเสียเลย ชิ!” จางฮุ่ยเฟินชี้นิ้วใส่ฝ่ายตรงข้าม จากนั้นก็สะบัดหน้าเดินจากไป