กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“อืม ย่า เกิดเรื่องอะไรขึ้นคะ” ลู่ชิงอวี่ได้ยินเสียงย่าดังแว่วเข้ามาในความสะลึมสะลือ
“ย่าก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน เมื่อกี้ไม่รู้บ้านไหนตะโกนว่ามีขโมย ตอนนี้ข้างนอกเอะอะกันยกใหญ่ หนูก็ออกไปดูหน่อยเถอะ ไม่ว่าบ้านไหนจะเกิดเรื่อง พวกเราก็ต้องไปโผล่หน้าโผล่ตาบ้าง”
“ค่ะ หนูจะลุกเดี๋ยวนี้แหละ” สิ้นเสียงกุกกักอยู่ครู่หนึ่ง ลู่ชิงอวี่จึงเปิดประตูห้องออกมา
พบเพียงเก๋อหลานหลานถือไฟฉายเก่าโทรมกระบอกหนึ่ง ยืนรออยู่หน้าประตูห้องของเธอแล้ว แสงไฟสลัวรางที่ส่องออกจากกระบอกไฟฉาย ขนาดส่องไปไกลเกินหนึ่งเมตรก็ยังส่องไปไม่ถึงเสียแล้ว
ลู่ชิงอวี่มองออกไปนอกหน้าต่างห้องรับแขก ข้างนอกมืดมิดไร้แสงไฟดำสนิทเป็นแถบ น่าจะยังไม่ถึงเวลาตีห้าเสียด้วยซ้ำ
เก๋อหลานหลานยื่นไฟฉายให้เธอ พลางกำชับว่า “เดินช้า ๆ ล่ะ มีอะไรอย่าเพิ่งไปเสนอหน้ามั่วซั่ว แล้วก็ดูแลปู่แกให้ดีด้วย”
ลู่ชิงอวี่ถามด้วยความประหลาดใจ “ปู่หนูออกไปแล้วเหรอคะ”
“อืม ได้ยินเสียงปู่แกก็ลุกเลย เดินตรวจลานหน้าบ้านสวนหลังบ้านเราไปรอบหนึ่งก่อน พอไม่เห็นว่ามีอะไรหาย ก็ตรงออกไปเลย”