ตอนที่ 20 ซื้อหมู

“หนูชิงอวี่ หนูชิงอวี่” เก๋อหลานหลานกลับมาจากที่ไหนก็ไม่อาจทราบ พอเดินเข้าลานบ้านตนเองก็ตะโกนร้องเรียกคนสุดเสียง

ลู่ชิงอวี่ได้ยินเสียงย่าร้องเรียกจึงรีบโยนพลั่วในมือทิ้ง วิ่งจากสวนหลังบ้านมายังลานหน้าบ้าน “ย่า หนูอยู่นี่ค่ะ!”

มองคนที่พับแขนเสื้อและขากางเกงขึ้น พลางเอ่ยถามด้วยความสงสัย “แกทำอะไรอยู่ในสวนหลังบ้านน่ะ?”

“ขุดหลุมน้ำเล็ก ๆ สักหลุมค่ะ ต่อไปพวกเป็ดห่านจะได้กินน้ำสะดวกแล้วก็ไซ้ขนได้ด้วย”

“จะไปเปลืองแรงทำไม พอพวกมันโตขึ้นอีกหน่อย ทุกวันก็ต้องไล่ไปหากินที่แปลงนาข้างหมู่บ้านแล้ว” เก๋อหลานหลานกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ

“แล้วถ้าพวกมันไปทำลายธัญพืชของคนอื่นจะทำยังไงล่ะคะ?” ลู่ชิงอวี่ไม่เข้าใจ

“รอจนในนาออกรวงข้าวสาลีค่อยขังพวกมันไว้เดือนกว่า ๆ ก็พอแล้ว!”

“งั้นช้าเร็วก็ต้องขุดอยู่ดีไม่ใช่เหรอคะ!” ลู่ชิงอวี่หัวเราะ