กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เช้าตรู่ แสงแดดสีทองโปรยปรายลงบนผืนแผ่นดินอันกว้างใหญ่ดุจผืนแพรบาง ท่ามกลางขุนเขาและท้องทุ่งอันเงียบสงบนี้ ลู่ชิงอวี่กำจอบในมือแน่น ยกขึ้นสูงแล้วฟันลงอย่างหนักแน่น
สิ่งที่อยู่เคียงข้างเธอ นอกจากเสียงดัง ‘สวบสาบ’ อันแจ่มชัดแล้ว ก็ยังมีเสียงหอบหายใจของตัวเอง ด้านหลังของเธอมีหลุมตื้นเล็ก ๆ เรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ ราวกับถูกวัดขนาดมาอย่างไรอย่างนั้น ทั้งขนาดและความลึกแทบจะเท่ากันทั้งหมด
หลังจากขุดหลุมเสร็จ ลู่ชิงอวี่ก็หยอดเมล็ดพันธุ์ข้าวโพดลงไปในหลุมตื้นอย่างคล่องแคล่ว เท้าก็ไม่ปล่อยให้ว่าง ขยับไปตามขอบหลุมอย่างกระฉับกระเฉง เขี่ยเอาดินโคลนร่วนละเอียดพวกนั้นไปกลบเมล็ดพันธุ์ข้าวโพด
เธอใช้ทั้งมือทั้งเท้า ใช้เวลาแค่ 3 ชั่วโมงก็ปลูกเสร็จไปแปลงหนึ่ง