เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 481 ค่ายกลเจ็ดดาวเหนือ
เสียงร้องของอินทรีดังกังวานแหวกทะลุผืนป่าทึบ สะเทือนจนใบไม้ร่วงหล่นลงมาเป็นแผง ในตอนนั้นนอกจากตงจั้งกับเหล่งนึ่งแล้ว เจ็ดนักพรตช้วนจินต่างชะงักฝีเท้ากันถ้วนหน้า พากันหันไปมองทางต้นเสียงโดยไม่นัดหมาย
ชั่วพริบตาเดียว ก็เห็นร่างงดงามสองร่างพุ่งผ่านทางขึ้นเขาอย่างรวดเร็ว ตรงเข้ามาหาตงจั้งด้วยความเร็วสูงสุด
"พี่!"
"พี่ชาย!"
ได้ยินเสียง ตงจั้งก็แอบหยิบเสื้อคลุมมาสวมทับอย่างเงียบเชียบ ปิดบาดแผลด้านหลังเอาไว้
แล้วจึงหันไปยิ้มพลางกล่าว "โวยวายอะไรกัน ทั้งวันก็ลุกลี้ลุกลน ไม่มีความเป็นกุลสตรีเอาเสียเลย"
ทั้งสองคนคือลู่เหยากับลู่ชิง คนแรกวิ่งมาหยุดตรงหน้าตงจั้งแล้วสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า เห็นว่าไม่มีบาดแผลใดบนร่างกาย จึงค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วยิ้มร่าเอ่ยต่อ "เสี่ยวเหยาคิดถึงพวกพี่นี่นา"