เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 480 พวกเจ้ามาช้า
ใจกลางเขาจงหนาน
เซียวเหล่งนึ่งประคองตงจั้งเดินช้า ๆ เข้าไปในป่าทึบแห่งหนึ่ง ณ ที่นี้เงาไม้ไหวเอน ต้นไม้ใหญ่ต้นแล้วต้นเล่าพุ่งขึ้นเสียดเมฆ บดบังฟ้าปิดตะวันจนไม่เห็นแสงสว่างแม้แต่น้อย รอบด้านกอหญ้าสูงเป็นพุ่มเงียบสนิท เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วแต่ก่อนพลันหายไปจนสิ้น
เหล่งนึ่งเงยหน้ามองเบื้องหน้า แขนเรียวกระตุกเอวตงจั้งเบา ๆ เอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “ตงจั้ง พวกเราใกล้ถึงบ้านแล้ว”
ขอเพียงผ่านป่าทึบนี้ไป แล้วเลี้ยวซ้ายไปตามทางเล็กอีกสิบกว่าลี้ก็จะถึงสุสานโบราณ ส่วนถนนใหญ่ทางขวานั้นตรงไปยังตำหนักฉงหยางบนเขาจงหนาน
ตงจั้งได้ยินก็ยิ้มแต่ไม่ได้พูด กลับหยุดฝีเท้าอย่างสบายอารมณ์ เหล่งนึ่งออกแรงกลับดึงร่างชายผู้นี้ไม่ขยับแม้แต่นิด จึงอดแปลกใจหันมามองชายหนุ่ม
“มีอะไรหรือ”
ตงจั้งทอดสายตาลึกซึ้งมองไปยังทางเขาเงียบสงัดเบื้องหน้า ลูบไหล่บอบบางของเหล่งนึ่งเบา ๆ “ข้างหน้ามีแขก”