กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 462 ถึงตาเราแล้ว
หมู่ตึกน่าซื่อ
บนเทือกเขาด้านข้าง
“แม่นม พี่เหล่งลงมือแล้ว!” เมื่อเห็นหญิงงามชุดขาวที่ปกติสุขุมไม่ชิงดีชิงเด่นคนนั้นขยับกายออกไปอย่างอ่อนช้อย ลู่เหยาก็รออยู่นิ่งไม่ไหวอีกต่อไป คว้ากระบี่หมายจะวิ่งลงเขาไป
เห็นนางกำลังจะหันไป แม่นมซุนสีหน้าเปลี่ยนไป กำลังจะยื่นมือไปห้าม แต่กลับมีมือขาวนวลข้างหนึ่งคว้าต้นแขนนางไว้เร็วกว่า
“เจ้าจะลงไปช่วยวุ่นวายทำไมกัน?”
คนที่ห้ามลู่เหยาไว้ก็คือลี้มกโช้วซึ่งมีสีหน้าเรียบเฉย นางชำเลืองมองแม่นมซุนแวบหนึ่งอย่างประหลาดใจ แม่นมซุนไม่ได้พูดอะไร
“ปล่อยมือข้า! ข้าจะไปช่วยพี่เหล่ง!” ลู่เหยาสะบัดแขนสุดแรง จ้องเขม็งลี้มกโช้วที่สีหน้าอ่านยาก