เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 428 กับดักแมงมุมพิษ
สุดท้ายเฒ่าทารกก็ใจอ่อน ยืนมองเจ้าจื้อจิ้งที่เดินจากไปไกล ในใจก็ยังไม่อยากให้หลานศิษย์ของตนเป็นอันตราย ถึงจะขัดกับนิสัยชอบเล่นสนุกในโลกมนุษย์ของเขา แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะประนีประนอม
เหลือบเห็นโจ้วแป๊ะทงตามมา เจ้าจื้อจิ้งดีใจจนแทบจะหัวเราะออกมาอยู่แล้ว แต่ยังแสร้งทำเป็นถามว่า "ท่านอาจารย์ปู่โจว ท่าน...ตามมาอีกได้อย่างไร?"
เฒ่าทารกถลึงตาใส่คนตรงหน้าอย่างแรง พ่นลมหายใจฮึดฮัดว่า "เจ้าคิดว่าข้าอยากชนะแบบไม่สมศักดิ์ศรีหรือ? ก็เพราะไอ้หนูตัวแสบอย่างเจ้านี่แหละ!"
น้ำเสียงแฝงความจนใจและความน้อยใจที่เหล็กไม่ยอมเป็นเหล็กกล้า เจ้าจื้อจิ้งเบะปาก พลางประจบว่า "ท่านอาจารย์ปู่มีคุณธรรมสูงส่งเทียมเมฆ ศิษย์นับถือยิ่งนัก"
เฒ่าทารกเชิดหน้าอย่างภาคภูมิใจ "หึ! นับว่าเจ้ายังพูดจาเป็น ฟังแล้วรื่นหู"
ทั้งสองเดินเคียงข้างกัน ไม่นานก็มาถึงหน้าภูเขาลูกซ้ายสุด เจ้าจื้อจิ้งกวาดตามองครู่หนึ่งก็พุ่งเข้าไปในภูเขาลูกที่สามทันที พลางพูดพึมพำกับตัวเองว่า "เอ๊ะ? พวกเขาบอกว่าซ่อนอยู่ในถ้ำระหว่างต้นเอล์มใหญ่สองต้น แต่ตรงนี้จะมีต้นเอล์มใหญ่สองต้นได้อย่างไร?"