เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 427 ล่อ
บนยอดเขาเล็ก
หนีหมอซิงหันไปมองราชครูกงจักรทองที่ดูมั่นใจเต็มเปี่ยม แล้วกล่าวว่า “ราชครู ไอ้เฒ่านั่นฝีมือไม่ธรรมดา ท่านลืมแล้วหรือ วันนั้นเขากับชายคนนั้นเพียงสองคนก็ทำให้เรางานเข้าแทบตั้งตัวไม่ติด ต่อให้ข้ากับท่านร่วมมือกันก็ยากจะเอาชนะ ท่านมีแผนอะไรหรือ”
พอหนีหมอซิงเอ่ยเตือน ราชครูก็หวนนึกถึงสภาพอันน่าขายหน้าในวันนั้น ทั้งยังทำท่าอัปยศต่อหน้ากุบไลอีก ใจจึงแค้นนัก ลูบคลำแผลดาบที่เอวซึ่งค่อย ๆ ดีขึ้นแล้วพูดว่า “เขาจะเก่งกาจเพียงไหนก็เป็นแค่คนคนเดียว ยิ่งกว่านั้น เรื่องนี้ยังต้องให้พี่หนีลำบากสักหน่อย”
เมื่อเห็นรอยยิ้มของราชครูที่อ่านความหมายไม่ออก หนีหมอซิงก็ฉงนนัก ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายหมายความว่าอย่างไร แต่เมื่อราชครูไม่พูดต่อ เขาก็ไม่สะดวกจะซักไซ้อีก
..................
ฟ้าค่อย ๆ มืดลง
ในค่ายเริ่มตีกลองยามแรก เจ้าจื้อจิ้งเพิ่งมาถึงค่ายใหญ่ก็แอบออกนอกค่ายไปนั่งอยู่ข้างเนินทราย เห็นทหารม้าเป็นกอง ๆ ขี่สลับไปมาคอยตรวจตรา การป้องกันแน่นหนาดุจถังเหล็ก จึงคิดในใจว่า “ด้วยกำลังขนาดนี้ แค่จะบุกเข้าไปในค่ายสักก้าวก็ยากนักหนา แต่เมื่อวันนั้นท่านอาจารย์ปู่โจวกับคนผู้นั้นกลับเข้าออกได้อย่างคล่องแคล่ว ฝีมือสูงส่งเกินคาดเดาของผู้คนจริง ๆ”