เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 417 ราชันจักรจางอีหมาง
หุบเขาลำธารแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ห่างจากหุบเขาไร้รักขึ้นไปทางเหนือร้อยลี้
ภายในถ้ำลับแห่งหนึ่ง ชายหน้าดำเครารุงรังที่นอนอยู่บนฟางซึ่งปูเต็มพื้นค่อย ๆ ฟื้นคืนสติ
พอเปิดเปลือกตาขึ้น เขาก็รีบกวาดตามองรอบด้านทันที หางตาเหลือบเห็นเงาลึกลับของใครคนหนึ่งนั่งอยู่ปากถ้ำ ตกใจจนต้องรีบพยุงตัวลุกขึ้น และพลอยกระชากบาดแผลบนร่างให้เจ็บจนส่งเสียงครางอู้อี้ “อืม...”
“เฮอะ ๆ ๆ จอมยุทธ์ก๊วย ข้าแนะนำว่าอย่าขยับตัวตามใจชอบจะดีกว่า บาดแผลบนตัวท่านไม่เบาเลยนะ”
เสียงเรียบเฉยไร้แววยินดีหรือโกรธเกรี้ยวดังลอดเข้าไปในถ้ำ เป็นผู้ลึกลับที่นั่งอยู่ปากถ้ำนั่นเองเอ่ยปาก
ใช้ข้อศอกยันกายท่อนบนขึ้น ก๊วยเจ๋งจ้องมองผู้ลึกลับคนนั้นด้วยความหวาดระแวงไม่แน่ใจ “ท่านคือ?”
เขายังจำได้ว่าตนกับอาวเอี้ยงฮงและคิ้วโชยยิ่มรบกันยกใหญ่บนยอดเขา ตนถูกอาวเอี้ยงฮงฝ่ามือเดียวตีตกหน้าผา หลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้อีก จำได้เพียงราง ๆ ว่าตอนยังเคลิ้ม ๆ มีคนแบกเขาพาดบ่าแล้ววิ่งรุดหน้าไปตลอดทาง
“จอมยุทธ์ก๊วยมีคุณธรรมล้นฟ้า ทำเพื่อชาติเพื่อราษฎร คุ้มครองเมืองเซียงหยาง สร้างคุณูปการอันหาที่สุดมิได้ให้แก่ชาวซ่ง ข้าเป็นเพียงไพร่ต่ำต้อยตกอับ จะเทียบจอมยุทธ์ก๊วยได้อย่างไร ชื่อชั้นเล็ก ๆ กระจ้อยร่อยเช่นนี้ ไม่เอ่ยก็ได้”